دلنوشته ای از یک هوادار، عاشقانه ای برای یگانه ی بی تکرار ...

به هر طرف که نگاه می کنی چشمانی گریان می بینی و چهره هایی حیران، آنجا محراب عشق است، هرکه را می بینی در حال گریستن است و تو گیج و منگی که من کی ام و اینجا کجاست؟ ( این مطلب به همراه ویدئو می باشد) ...

در آسمان حضور تو، چه خوش صفایی ست پرواز و چه شیرین نشاطی ست نوشتن؛ نوشتن از تو برای تو، نوشتن برای تو که خود آبروی این نوشته هایی، برای تو که خود حرمت این قلم و بهانه ی حضور مایی و هرچه هست به عشق تو و به گرمای وجود توست که در این سرداب هزار توی تنهایی، یکه فریاد رس ضجه های شبانه ی ماست ...

آری تو همان مردی هستی که هروقت پشت پیانو می نشست ، تمام کلاویه ها به پایش زانو می زدند. هیچ نتی نبود که بی نفس تو نواخته شود. تو در نت ها دمیدی چنان که ناب ترین ملودی ها را ساختی. حتی سازها به تو جرات نه گفتن نداشتند ...

ای آسمانی ترین صدا، این نزدیک تر از من به خدا، این نهایت بوسه و ای شهامت فریاد، تو را می بوسم، تو را می بوسم، که بوسیدن تو چشیدن طعم خداست ...

ای تجربه ی لبخند اشک آلود!نگاه کن که چه فروتنانه مرا به تعظیم وا داشته ای ! نه تنها من، نه تنها ما، تو شیطان را هم وادار به سجود کرده ای! ...

من به عنوان يك دوستدار داريوش اين وظيفه رو دارم كه به كسي كه در تمام سالهاي زندگيم هميشه پاره اي از وجودم بوده و لحظات پر احساسي رو براي من بوجود آورده اين پيام رو برسونم كه من تورو درك ميكنم.من بيادت هستم.و قدر صداي نازنينت رو ميدونم ...

ياور هميشه همدل و هميشه مومن، ابر مرد مشرقي!
و تو اي تك ستاره ي دل هاي عاشق ... هميشه درخشان تريني ...

براي تو كه سيلاب محبتي در خشكسال اين كوير ...

فرياد كن اين خون بازي را تا دم صبح وطن ...

چهارده بهمن 88
روم داریوش اقبالی ...

دلنوشته اي به بهانه ي ميلاد تو ...